Είχε διανοητικά προβλήματα....

"Εμένα μου αρέσει ο Μπερλουσκόνι", μου λέει με στόμφο. "Πώς γίνεται να σ'αρέσει;". "Μ'αρέσει επειδή είναι ελεύθερος". "Ελεύθερος να ζεί πάνω στις πλάτες σας" του απαντώ. "Δεν είναι πάνω στη πλάτη τη δική μου στέκεται, εγώ πλέον είμαι εδώ (στη Κύπρο), εδώ και δέκα χρόνια".

Ο φιλόσοφος Πήτερ Σλοτερτζικ μας λέει ότι η ρήση που καλύτερα χαρακτηρίζει τον κυνικό τύπο είναι το «ξέρω πολύ καλά αλλά...». Για παράδειγμα, «ξέρω πολύ καλά ότι είναι απλά άδικο οι τράπεζες – οι οποίες όχι μόνο είναι υπεύθυνες για την κρίση αλλά και αφαιμάσσουν καθημερινός τον κόσμο – να πάρουν δημόσιο χρήμα αλλά, έτσι είναι το σύστημα που ζούμε». Που είναι το πρόβλημα; Η απάντηση του κυνικού αποτελεί μια φετιχιστική αποκήρυξη: στα πλαίσια του προαναφερθέντος παραδείγματος μας ο κυνικός θα δίνει την απάντηση αυτή εφόσον η τράπεζα δεν του έχει πάρει ακόμα το σπίτι. Στην περίπτωση που θα του το πάρει θα πάθει νευρικό κλονισμό, θα καταντήσει καταθλιπτικός, θα γίνει μέλος ενός ρατσιστικού κόμματος και ούτω καθεξής

Γιατί ανέφερα όλα αυτά; Είναι νομίζω εμφανής η ομοιότητα της πιο περιγραφής όσον αφορά τον κυνικό χαρακτήρα με τον Ιταλό με τον οποία είχα την συζήτηση την οποία παραθέτω πιο πάνω. Το ενδιαφέρον όμως δεν έγκειται στην ομοιότητα του ανθρώπου αυτού με τον κυνικό χαρακτήρα αλλά το ότι ο Ιταλός αυτός είναι χαρακτηριστικός της πλειονότητας της Ιταλικής κοινωνίας. Ο Μπερλουσκόνι είναι ο μέσος Ιταλός που τα κατάφερε. Ή όπως μας λέει και ο Ζίζεκ, στο πρόσωπο του οι Ιταλοί βλέπουν τον μυθικό μέσο Ιταλό: αυτόν που κλέβει από τον δίπλα του και την κυβέρνηση, αυτόν που λέει ψέματα στην γυναίκα του και βγαίνει με την φιλενάδα (και όχι μόνο τον μέσο Ιταλό: όταν σε προσωπική συζήτηση που είχα με ένα μεσήλικα Κύπριο ανάφερα τον σεξισμό του Μπερλουσκόνι, αυτός αποκρίθηκε γελώντας ότι αυτό του το καταλογίζουν Ιταλίδες που δεν έχουν συχνή σεξουαλική επαφή – αμέσως μετά μου είπε ότι θα φύγει γιατί η γυναίκα του λείπει και θα φέρει την «άλλη» στο σπίτι).

Αυτό που όμως είναι ανησυχητικό είναι ότι ο Μπερλουσκόνι δεν είναι μόνο ένας απλός εγκληματίας παλιάτσος που έγινε πρωθυπουργός για λίγο. Ο Μπερλουσκόνι έχει σχεδόν καταφέρει να αλλάξει τα όρια αυτού που μπορούμε να θεωρήσουμε ως συμπεριφορά ανάλογη του ανώτατου εκπροσώπου ενός κράτους. Ο Μπερλουσκόνι κατάφερε να διαλύσει την ψευδαίσθηση που κατάφερε η μπουρζουαζία, μεταξύ της κοινωνίας των πολιτών – χαρακτηριζόμενη από την σύγκρουση ιδιωτικών συμφερόντων στα πλαίσια του καπιταλισμού – και το κράτος, το οποίο θεωρείται αντικειμενικό, υπεράνω του ιδιωτικού και υπέρ του δημοσίου συμφέροντος. Μοναχός του, κατάφερε να γελοιοποιήσει κάθε μορφή ευπρεπισμού η οποία θεωρείται αρμόζουσα αυτού που εκπροσωπεί το ανώτερο κυβερνητικό αξίωμα - αναγκαία για την θεώρηση του ηγέτη ως εκπρόσωπου του λαού – και χωρίς καμία αιδώ επιδεικνύει την τεράστια του δύναμη βρίζοντας το Σύστημα Δικαιοσύνης, ποζάροντας σε φωτογραφίες με μαφιόζους, κάνοντας τα πλέον σεξιστικά σχόλια ως προς της συμπολίτισσες του («Ελάτε στην Ιταλία, έχουμε ωραίες γραμματείς!») κοκ.

Αλλά θα μου πείτε «υπάρχει και η κριτική». Όντως, εδώ και περίπου ένα χρόνο πολλά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κόμματα προβαίνουν σε δριμύτατη κριτική του Μπερλουσκόνι. Ενδιαφέρον είναι όμως να παρατηρήσουμε το τελευταίο συμβάν: ένας άνδρας επιτέθηκε στον Μπερλουσκόνι ρίχνοντας του στο πρόσωπο ένα αγαλματίδιο. Ό ίδιος αμέσως μετά την σύλληψη του δήλωσε «Τον μισώ εκείνον και την πολιτική του». Αντί λοιπόν αυτή του η πράξη να εκληφθεί ως δείγμα της λαϊκής οργής έναντι στο εξευτελισμό και διαπόμπευση της χώρας και η αφαίμαξη των πολιτών από τον “(Νάνο) Κροκόδειλο» - εδώ βλέπε τον Ιρακινό που έριξε το παπούτσι του στον Μπους και την θετική ερμηνεία του γεγονός ανά το παγκόσμιο - όλοι ωσάν από εμμονή τον περιγράφουν ως τρελό. Σε κάθε άρθρο, έντυπο, δελτίο ειδήσεων, ο κος Ταρτάλια «είχε διανοητικά προβλήματα». Ωσάν και μόνο ένας τρελός θα τολμούσε κάτι τέτοια.

Και εδώ είναι που εμπεριστατώνεται ο φετιχισμός των Ιταλών προς τον ηγέτη τους. Ο Μπερλουσκόνι δυστυχώς αποτελεί το φετίχ της Ιταλικής Δημοκρατικής κοινωνίας. Από μόνος του διατηρεί την παράσταση, αποτελεί την απάρνηση της τραύματος που αποτελεί η σύγχρονη μεταμοντέρνα Ιταλία. Μετά από τον Μπερλουσκόνι είναι η έρημος του πραγματικού του καπιταλισμού.