Είμαστε όλοι Ελβετοί;

Είναι με ενδιαφέρον που παρακολουθεί κανείς τις εξελίξεις γύρω από την πρόσφατη απόφαση των Ελβετών να απαγορεύσουν την ανέγερση τεμενών – ναών Μουσουλμανικής λατρείας. Και αυτό γιατί πρώτον, καταρρίπτει τον μύθο περί του «Παράδεισου στην Γή» που θεωρείται η Ελβετία και δεύτερο, η αντίδραση που προκάλεσε σε μέσα μαζικής ενημέρωσης άλλων Ευρωπαϊκές χώρες, δύναται μας λέει κάτι για την κατάσταση της κοινωνίας στις χώρες αυτές.
Ως προς τον μύθο περί του Παράδεισου που αποτελεί η Ελβετία εδώ αξίζει παραθέσουμε τόσο την «ένοχη» ιστορία των Ελβετικών Τραπεζών όσο και την «ουδετερότητα» τους σε σχέση με τους Παγκόσμιους Πολέμους: ας τσακώνονται αυτοί, εμείς θα σταθούμε πάρα πέρα και θα συνεργαστούμε με όποιον νικήσει....γεγονότα για τα οποία «όλοι» κρατούν το στόμα τους κλειστό. Πέραν τούτου, πρέπει να υπενθυμίσουμε για την πολιτική που διατηρεί η Ελβετία έναντι των μεταναστών. Όπως αναφέρει ο Ζίζεκ σε μια πρόσφατη συνέντευξη του στην Κων/πολη, η Ελβετική πολιτική έναντι των μεταναστών ήταν πάντα ξενοφοβική: ενώ άφηναν τους συζύγους να δουλέψουν στην χώρα, καθιστούσαν την έλευση της οικογένειας τους απίστευτα δύσκολη. Σε τούτο είναι σημαντικό να προσθέσουμε και την μόλις πριν δύο χρόνια εκλογή του ρατσιστικού Κόμματος του Ελβετικού Λαού με εκείνο το πόστερ που δείχνει τα άσπρα πρόβατα να διώχνουν τα μαύρα...
Αλλά αυτό μας κατά κύριο λόγο μας ενδιαφέρει είναι οι αντιδράσεις από άλλα ευρωπαϊκά ΜΜΕ. Για παράδειγμα σε ένα άρθρο του «Ντερ Σπήγκελ», το οποίο δημοσίευσε ο Π την περασμένη Κυριακή, η νίκη του συγκεκριμένου ρατσιστή Ελβετού πολιτικού αντιμετωπίζεται με απορία από τον αρθρογράφο (Στις τελευταίες εκλογές ο εν λόγω εμπνευστής αυτού του κινήματα έλαβε μόλις 1.3% των ψήφων). Την ίδια ώρα παρατίθενται δηλώσεις Αμερικανού συγγραφέα ο οποίος σημειώνει ότι ήδη υπάρχει μια « μυστική συζήτηση» - ρατσιστική, μεταξύ του λαού (ανεπίσημη) – για την παρουσία του Ισλάμ στην Ευρώπη. Είναι νομίζω ηλίου φαεινότερο ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση του ρατσισμού στην Ευρωπαϊκή οικογένεια. Όχι μόνο σε θεσμούς που αντικατοπτρίζουν τις Ευρωπαϊκές αξίες – όπως το Ευρωκοινοβούλιο – αλλά και μεταξύ του λαού: ως προς τούτο, αρκεί κανείς να κάνει μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο για να καταλάβει ποίοι και πόσοι ενστερνίζονται παρόμοιες ιδέες. Όπως ανάφερε ο ρατσιστής Βίλντερς, μέλος της Ολλανδικής βουλής: «Οι Ελβετοί έκαναν την αρχή». Ο προαναφερθείς πολιτικός, εδώ και κάποια χρόνια έχει προβεί σε μια εκστρατεία κατά του Ισλάμ στην Ευρώπη, καλώντας το σεξιστικό και ρατσιστικό, κατά των Χριστιανικών, Ευρωπαϊκών αξιών...
Αναμφίβολα, το μέλλον όσον αφορά την εξάλειψη του ρατσισμού δεν είναι καθόλου ευοίωνο. Στην προκειμένη περίπτωση, η απαγόρευση ανέγερσης τεμενών είναι όχι μόνο ρατσιστική αλλά απλώς ηλίθια και τούτο γιατί η απόφαση αυτή δύναται να καταστεί καταλυτική ως προς την αύξηση «φονταμενταλιστικών» στοιχείων εκατέρωθεν (έχω παραθέσει την λέξη αυτή σε εισαγωγικά καθότι ένας πραγματικός φονταμενταλιστής, πεπεισμένος για την ανωτερότητα του/της , απλά δεν θα αντιδράσει σε τέτοιες αποφάσεις από ανθρώπους που είναι ούτως ή αλλιώς, «αμαρτωλοί»). Και το προαναφερθέν είναι όντως ένα πραγματικό πρόβλημα.
Τι κάνουμε λοιπόν; Όπως υποστηρίζει ο Ζίζεκ, η στροφή υπέρ των ρατσιστών δεν είναι επιλογή. Ούτε όμως είναι επιλογή και ο α-κριτικός εναγκαλισμός της όποιας θρησκείας στον οποίο προβαίνουν οι φιλελεύθεροι. Σεβασμός έναντι στον όποιο-δήποτε δεν αποτελεί το φιλελεύθερο πατροράνισμα που την ίδια ώρα αποδέχεται την θρησκεία μοναχά ως λάιφσταιλ, μέσα από το πρίσμα της (Ευρωκεντρικής) πολυπολιτισμικότητας. Σεβασμός σημαίνει η χωρίς βρισιές και με πάσα σοβαρότητα στυγνότατη κριτική της κάθε πίστης και θρησκείας.
ΥΓ: Πόσους ρατσιστές μπορεί να αντέξει η Ευρώπη;